Prześladuje mnie pech,
bo jestem pierwiastkiem z trzech.
Trójka swym pięknem kusi,
czemu moja zakryta być musi?
brutalną pierwiastkową pieczątką.
Dlaczego nie jestem dziewiątką?
Wtedy bez gimnastyki
wystarczy ciut arytmetyki.

Wiem, że nie czeka mnie Eden.
To pewne jak trzy dwa jeden.
Taki mój los okrutny, absurdalny i smutny.
Wciąż prześladuje mnie pech.
Kolejny pierwiastek z trzech.
Ale nie trzeba się trwożyć,
Bo teraz będziemy się mnożyć.
Choć mamy już nadmiar wrażeń,
Stworzymy liczbę marzeń.

Nie jesteśmy śmiertelnikami
I jak za dotknięciem różdżkami
Wystarczy jedno,
a poznam swą miłość na nowo.

Prześladował mnie pech bo byłam pierwiastkiem z trzech.
I poznałam kogoś takiego jak ja  - niepodzielnego przez dwa
Wszedł pod mojego pierwiastka daszek
I oto z dwóch trójek - jedna dziewiątka
dumna, grubawa - nie ostrokątna
Teraz nad głową śpiewa nam ptaszek
Zgubiliśmy ten szary daszek
Z cyfr niewymiernych dwóch
powstała jedna idealna jak święty duch
Już na zawsze aż po życia kres,
nasz związek genialny jest.